Begin augustus 1999 stond Sportclub Genemuiden aan de vooravond van een nieuw bekeravontuur. Deelname aan de KNVB Beker was voor de zaterdaghoofdklasser geen vanzelfsprekendheid, maar een beloning voor sportieve prestaties en een kans om zich te meten met het profvoetbal. Niemand kon vermoeden dat dit bekeroptreden zou uitmonden in een van de meest besproken en pijnlijke episodes uit de clubgeschiedenis.

Op 6 augustus 1999 reisde SC Genemuiden af naar Volendam voor de uitwedstrijd tegen FC Volendam. Al bij vertrek was duidelijk dat de selectie zwaargehavend was. De club kampte met schorsingen en vakanties, terwijl het overgrote deel van de spelers werkzaam was in de tapijtindustrie en gebonden was aan de bouwvakperiode. Ondanks herhaalde verzoeken aan de KNVB om de wedstrijd te verplaatsen, bleef het speelschema ongewijzigd. Genemuiden had geen andere keuze dan met acht spelers aan de aftrap te verschijnen.

De wedstrijd begon onder het toeziend oog van circa 250 toeschouwers. Het krachtsverschil tussen profclub en amateurploeg was zichtbaar, maar van opzet of onwil was geen sprake. Al vroeg in de wedstrijd kreeg Genemuiden echter een zware tegenslag te verwerken. Speler Edmund Mijnheer kreeg de bal vol in het gezicht. Hij probeerde door te spelen, maar moest later alsnog geblesseerd het veld verlaten. Daarmee bleven er nog slechts zeven spelers over.

Volgens de geldende reglementen was voortzetting van de wedstrijd niet langer toegestaan. Scheidsrechter Kruijt zag zich genoodzaakt het duel te staken. Op dat moment leidde FC Volendam met 1-0, dankzij een doelpunt van Jan Bruin. De wedstrijd duurde nauwelijks elf minuten, maar de gevolgen zouden nog lang nadreunen.

Enkele dagen later volgde het oordeel van de KNVB. Op 12 augustus 1999 werd besloten dat SC Genemuiden met onmiddellijke ingang werd uitgesloten van verdere deelname aan het nationale bekertoernooi. De wedstrijd tegen FC Volendam werd als niet gespeeld aangemerkt en er zouden disciplinaire maatregelen volgen. Het was voor het eerst in de geschiedenis van het bekertoernooi dat een club om deze reden werd verwijderd.

Binnen de club en de gemeenschap van Genemuiden heerste verbijstering. Bestuur, staf en spelers voelden zich gestraft voor omstandigheden die zij niet zelf in de hand hadden. Trainer Chris Jansen sprak openlijk zijn teleurstelling uit en benadrukte dat Genemuiden een echte amateurclub was, bestaande uit spelers die werk en voetbal moesten combineren. De club voelde zich klein en niet gehoord, een gevoel dat in de media werd samengevat met de term ‘Calimero-gevoel’.

Na overleg en nader onderzoek kwam de KNVB later tot de conclusie dat SC Genemuiden geen opzet had gehad bij het staken van de wedstrijd. Financiële sancties bleven uit en de club werd niet verder gestraft. Toch bleef de zwaarste maatregel overeind: uitsluiting van de KNVB Beker. Daarmee was het sportieve verlies definitief, ondanks de erkenning dat de beschuldigingen ongegrond waren geweest.

De Volendam-affaire liet diepe sporen na. Maanden van voorbereiding en verwachting verdwenen in één klap uit zicht. Wat resteerde was een gevoel van onrecht en machteloosheid, maar ook een versterkt besef van identiteit. SC Genemuiden bleef trouw aan zijn karakter: een dorpsclub, gedragen door vrijwilligers en spelers uit de eigen gemeenschap, die ondanks tegenslagen rechtop bleef staan.

Ruim twintig jaar later wordt de wedstrijd tegen FC Volendam nauwelijks herinnerd om de stand of het spel, maar des te meer om de nasleep. Het duel verdween uit de officiële boeken, maar kreeg een vaste plaats in de clubgeschiedenis. Als symbool van de kwetsbare positie van amateurclubs binnen het nationale voetbal, én van de veerkracht van Sportclub Genemuiden.