 |
Scheidsrechter Roelof Luinge vervulde een hoofdrol in de wedstrijd, door Harm van Dijk de rode kaart te geven. © Freddy Schinkel |
Amstel Cup, 13 oktober 1990
Op zaterdag 13 oktober 1990 werd Sportpark De Wetering het toneel van een wedstrijd die tot ver buiten Genemuiden weerklank zou krijgen. In de eerste ronde van de Amstel Cup ontving Sportclub Genemuiden niemand minder dan De Graafschap, op dat moment koploper van de Eerste Divisie en door velen getipt als een ploeg die ver zou kunnen komen in het bekertoernooi. Wat vooraf gold als een vrijwel kansloze opgave voor de topamateurs uit Overijssel, groeide uit tot één van de meest legendarische bekeravonden uit de clubgeschiedenis.
Een kolkend De Wetering
Al vroeg op de middag stroomden de supporters toe. Naar schatting tussen de 1.500 en 1.600 toeschouwers verdrongen zich rond het veld, een ongekend aantal voor De Wetering. De sfeer was verwachtingsvol, maar ook vastberaden. Sportclub Genemuiden zou zich niet zonder slag of stoot gewonnen geven. Vanaf de aftrap bleek dat dit geen loze woorden waren. Zonder enig ontzag voor de profstatus van de tegenstander werd De Graafschap fel onder druk gezet.
Met ervaren krachten als Bart Bruintjes in de defensie en Chris Riemens als bepalende schakel op het middenveld speelde Genemuiden volwassen, georganiseerd en met lef. De Graafschap oogde daarentegen onwennig en slordig, zichtbaar verrast door de intensiteit van het spel. Toch sloegen de bezoekers in de zestiende minuut als eerste toe. Na balverlies in de Genemuider defensie profiteerde Erik van Kessel: 0–1.
|
 |
| Chris Riemens (r) neemt de felicitaties in ontvangst nadat hij zojuist de 1-1 heeft gemaakt. © Freddy Schinkel |
Geloof en lef
De vroege tegenslag deed niets af aan het geloof bij Sportclub. Integendeel, Genemuiden bleef aandringen en werd beloond. Slechts zes minuten later volgde de gelijkmaker. Uit een scherp genomen hoekschop van Gert Beens kopte Chris Riemens onhoudbaar binnen: 1–1. De Wetering ontplofte. Het doelpunt voelde als een bevestiging van wat al zichtbaar was: Genemuiden was deze middag geen figurant.
Voor rust kreeg Sportclub zelfs kansen om op voorsprong te komen. Met name Ben Kin was tweemaal dicht bij een treffer, maar doelman Ron Olijslager hield De Graafschap op de been. Volgens de verslaggever had Genemuiden in deze fase minstens evenveel recht op een voorsprong als de profs. De ruststand van 1–1 was flatterend voor de bezoekers.
|
 |
| Opnieuw komt SC Genemuiden langszij, nu is het Ben Kin die vanaf 11 meter de 2-2 binnen schiet © Freddy Schinkel |
Kantelmomenten
Na de pauze probeerden de Doetinchemmers orde op zaken te stellen. Het overwicht bleef echter uit en Genemuiden bleef gevaarlijk. In de 55e minuut kwam De Graafschap toch opnieuw op voorsprong. Jurrie Koolhof reageerde alert op een te zachte terugspeelbal en schoof de 1–2 binnen.
Waar veel amateurploegen op zo’n moment zouden breken, rechtte Sportclub opnieuw de rug. Het geloof bleef. In de 73e minuut werd Chris Riemens in het strafschopgebied onderuitgehaald. Ben Kin bleef koel vanaf elf meter: 2–2. Opnieuw werd De Wetering een kolkende massa.
Kort daarna volgde een cruciaal en veelbesproken moment. Aanvoerder Harm van Dijk ontving zijn tweede gele kaart en moest het veld verlaten. Volgens de krant was de beslissing van scheidsrechter Luinge zwaar en discutabel. De arbiter, die al bekendstond om zijn strenge optreden, zou met twee maten hebben gemeten. Met tien man leek de opdracht voor Genemuiden haast onmogelijk, maar de ploeg weigerde zich neer te leggen bij uitschakeling.
|
 |
| Hans Kraay junior kwam niet ongeschonden de wedstrijd uit. © Freddy Schinkel |
Verlengen met tien man
De verlenging werd een uitputtingsslag en vooral een kwestie van karakter. Genemuiden moest ver terug, maar bleef organisatorisch sterk en vocht voor elke meter. De profs kwamen vaker opzetten, maar stuitten op een hecht collectief dat nauwelijks grote kansen weggaf. De gelijkstand bleef lang op het scorebord, tot frustratie van De Graafschap en tot bewondering van het publiek.
Het duel kreeg een symbolisch gezicht in Hans Kraay junior. De centrale verdediger van De Graafschap speelde met twee gescheurde wenkbrauwen, dichtgeplakt met pleisters. Bloedend, maar vastberaden weigerde hij zich te laten wisselen. Het was een beeld dat de strijdlust van de avond perfect samenvatte.
Aan het einde van de eerste verlenging viel de beslissing. Na een voorzet van Van Kessel dook Kraay bij de tweede paal op en kopte de bal achter doelman Marco Beens: 2–3. Tegen de verhouding in, op een moment dat Genemuiden leek stand te houden. Bloedend liep Kraay terug naar zijn eigen helft – een beeld dat de volgende dag in vrijwel alle kranten verscheen.
|
 |
| Diezelfde Hans Kraay zou aan het einde van de eerste verlenging met zijn hoofd de winnende 3-2 binnen koppen. © Freddy Schinkel |
Meer dan een nederlaag
In de tweede verlenging ontbrak bij Sportclub de kracht voor een laatste offensief. Het eindsignaal betekende uitschakeling, maar voelde niet als verlies. De supporters bedankten de spelers met een langdurige staande ovatie. Genemuiden had laten zien dat het verschil tussen topamateurs en profs soms flinterdun was.
De krant concludeerde dat Sportclub die avond meer had gewonnen dan verloren. Spelers als Riemens, Kin en Beens oogstten lof, en de prestatie droeg bij aan het groeiende zelfvertrouwen en imago van de club in de jaren die volgden. Niet vanwege de uitslag, maar vanwege de overtuiging, het lef en de strijdlust werd deze wedstrijd een ijkpunt.
Tot op de dag van vandaag wordt 13 oktober 1990 genoemd wanneer gesproken wordt over één van de grootste bekeravonden op De Wetering.
Wedstrijdgegevens
Sportclub Genemuiden – De Graafschap 2–3 (na verlenging).
Doelpunten:
0–1 Van Kessel
1–1 Riemens
1–2 Koolhof
2–2 Kin (strafschop)
2–3 Kraay jr.
Toeschouwers: ca. 1.500–1.600
Scheidsrechter: Roelof Luinge
|
