Het lukt Genemuiden maar niet om zich uit de negatieve spiraal in uitwedstrijden te werken.

Het verschil tussen Genemuiden thuis en Genemuiden uit is mega.

Ook in Katwijk kon er, ondanks de mogelijkheden die er best wel lagen, geen positief resultaat geboekt worden. SC Genemuiden etaleerde een gebrek aan diepe wil, geloof in de goede afloop en gevoel aan en in de bal. Het vertoonde spel bracht in ieder geval weinig angst bij Katwijk teweeg.

 

Alleen in de beginfase leek het er op dat Genemuiden de remmen los zou gooien, dit bleek echter alleen in de eerste minuten. In de slotfase kwam dit even terug toen Genemuiden nog vocht voor een puntje.

In het tussen liggende gedeelte was het er niet, het “contact” tussen de spelers ontbrak. De linies sloten niet goed waardoor Katwijk er bij uitvallen over de flanken alle ruimte kreeg om gevaarlijk te worden. Het niveau van het getoonde spel was aan beide zijden niet hoog. De pré voor Katwijk was dat zij in ieder geval wel (hoewel, ook met mate) gevaarlijk door kwamen. De Genemuider dadendrang kwam niet verder dan speldenprikjes. Het spel van Genemuiden was te steriel om te verrassen, passes kwamen niet aan of stierven in onbegrip, effectieve combinaties waren in het bagageluik van de bus achtergebleven. Regelmatig gebeurde het ook dat aanvallen met potentie stukliepen op slordig buitenspel.

De mogelijkheden van Katwijk waren in de eerste helft ook op de vingers van één hand te tellen, doelman Flier kon zich echter (soms met hulp) onderscheidden. Vijf minuten voor rust leek SC toch nog enige glans te geven aan de doffe vertoning, Anne van de Kolk werd door het hart van de Katwijkse defensie gestuurd. Oog in oog met doelman Koroglu ging de kans verloren omdat de doelman vol voor de benen ging van Van de Kolk. Scheidsrechter O’ Neil deed of er niets aan de hand was. De eerste helft leek zo doelpuntloos te worden afgesloten. Toch bracht Katwijk, tegen de extra tijd aan, de (toch wel terechte) voorsprong op het bord. De aanval leek al afgeslagen toen Richard Blonk de bal opeens voor zijn voeten vond. Met een geweldige uithaal stuurde hij de bal naar glorie in de richting linker bovenhoek. 

Genemuiden was nu gedwongen om in de tweede helft wel dwingend aanwezig te zijn, de apathie moest nu worden afgeworpen. Na drie minuten was daar de gehoopte ruggesteun, een diepe bal op de loopactie van Van de Kolk stond aan de basis van de ultieme mogelijkheid.

Opnieuw was daar de wilde actie van doelman Koroglu. Nu sprong hij ongecontroleerd in de rug van Van de Kolk. Het verwijt van de Katwijker bank dat Van de Kolk buitenspel liep werd (terecht) niet gehoord. Toch zal door velen de toegekende strafschop met fronsende wenkbrauwen zijn aanschouwd. Legio arbiters doen zulke acties af met een leeg armgebaar, tenminste als deze in de zestien plaatsvinden. Op het middenveld zou er geen discussie geweest zijn als er een sanctie op deze actie gelegd was. Toch blijft het gevoel van een goedmakertje zweven boven de strafschop. Martijn Jansen belastte zich met de elfmetertrap. De anders zo trefzeker speler liet zijn pingel nu het niveau van Genemuiden niet ontstijgen. Koroglu kon zich dan ook vrij éénvoudig tot “man van de wedstrijd” kronen.

De tik van het missen dreunde nog harder door dan het bananenschot van Blonk voor rust.