logo
logo
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
sponsor
Column Nick Hoekman
Column Nick Hoekman

De geschreven columns van Nick Hoekman zullen na publicatie programmaboekje hier gepubliceerd worden.

15.02.2020 SC Genemuiden - NSC Nijkerk

Niek van Dijk

In mijn loopbaan als kelderklasser heb ik toch regelmatig met mannen mogen voetballen die daadwerkelijk in het eerste van Sc Genemuiden hadden gespeeld. De een mocht een half uurtje komen opdraven tijdens de voorbereiding als opvulling, maar er zaten er genoeg tussen die tot zeker 2/3/4/5 handen vol aan wedstrijden voor onze hoofdmacht mochten uitkomen. Met als uitschieter een meneer van middelbare leeftijd die zelfs in het seizoen ‘88/89 nog met Sc Genemuiden meestreed om het algeheel amateurkampioenschap van Nederland. Deze toen kwieke vijftiger was nog fitter dan ik op mijn achttiende, zette geen stap teveel, maar kwam nooit te laat. Peerde met regelmaat de ballen stijf in het kruis, dit ook tot verwondering van de tegenstanders, die deze veteraan aanvankelijk lekker liet ballen. Tot de veteraan ineens met passes over vijftig meter onze spitsen vrij voor de goal ging zetten, dan kreeg hij standaard mandekking. 


Goed, dat waren dus allemaal voorbeelden van spelers die vanuit het eerste terug gingen naar de lagere elftallen. Inmiddels heb ik ook met iemand gespeeld die vanuit het zesde pardoes in het eerste terecht is gekomen. Voorafgaand aan Genemuiden - Urk, nam ik vanachter een glas bier de opstelling door en zag tot mijn grote verbazing Niek van Dijk bij de wisselspelers staan. Ik werd gepast trots. Wat natuurlijk nergens op slaat, want ik kan natuurlijk met droge ogen beweren dat Niek dankzij mijn bijdragen in het eerste staat omdat ik een kopje thee voor hem inschonk in de rust, of hem behandelde met de wonderspons wanneer hij weer eens door een beenhouwer van de tegenpartij onder de zoden was gestopt. Maar dat is complete onzin. 

Maar ik ben wel heel trots. Omdat je dus met een flinke dosis doorzettingsvermogen gewoon in mei nog een balletje trapt in de reserve vierde klasse tegen ploegen als WVF 6 en Avereest 2, om vervolgens in februari je debuut te maken in de hoofdklasse tegen Urk. 

01.02.2020 SC Genemuiden - s.v. Urk

Napoleon

Ik kijk altijd met veel plezier naar de interviews met trainers na een wedstrijd. Ze zitten bijna allemaal vol met open deuren en clichés die we al tientallen jaren aanhoren. Daarom leek het me leuk om een historische gebeurtenis in een dergelijk daglicht te plaatsen. Ik presenteer u; Napoleon Bonaparte, die na de Slag Om Waterloo wordt geïnterviewd door een willekeurige verslaggever van NOS Studio Sport of Fox Sports.

Ja, ik sta hier met een - zo denk ik toch wel - teleurgestelde Napoleon Bonaparte. Meneer Bonaparte, hoe staat u hier nu als verliezend leider?
“Ja, wat moet ik ervan zeggen. Zuur. Je hamert er vantevoren nog zo op, begin fel. Je neemt bepaalde troepen nog even apart voor een tactische bespreking en dan mag het uiteindelijk toch niet baten. Maar goed, als je niet teleurgesteld wilt zijn, moet je het zelf doen.”

Neemt u nu zichzelf nog iets kwalijk?
“Nou ja, weetje. Er was wat regenval, en dat maakt het veld bij Waterloo gewoon heel lastig te bespelen. Helemaal voor het soort veldslagen wat wij het liefst spelen: technisch hoogstaand moorden.  Dat is op deze mat totaal niet aan de orde. Maar goed, die knop moet je dan ook omzetten als troep en als dat niet gebeurt is dat zeer spijtig. Dat mag ik mezelf aanrekenen.”

Is het niet heel makkelijk om de schuldvraag van deze nederlaag neer te leggen bij de slechte kwaliteit van het speelveld?
“Ik denk dat we naar onszelf moeten kijken, we zijn geen moment in de wedstrijd geweest. Feit blijft dat het ‘n modderpoel was.” 
Kan ik hieruit opmaken dat u een voorstander bent van kunstgras?
“Nee, dat lijkt me helemaal verschrikkelijk. Daarnaast moet je ervoor waken dat je dankzij kunstgras geen veldslagvervalsing krijgt. De belangen worden steeds groter natuurlijk. “


Kunt u leven met deze nederlaag?
“Uiteindelijk blijft een nederlaag als deze ook gewoon scorebordjournalistiek.”

Pardon?
“Ja, wij waren natuurlijk in de minderheid. Dan weetje dat het lastig gaat worden. Raakten er vervolgens in het begin ook nog een flink aantal jongens geblesseerd, waarvan een groot gedeelte zelfs zo erg dat het maar de vraag is of ze ooit weer gaan ademen. Dan loop je eigenlijk al achter de feiten aan voordat het nog moet beginnen. Als je de cijfers ziet, dan kunnen de mannen die nog over een hoofd beschikken, denk ik met een opgeheven hoofd het strijdtoneel verlaten. Al met al denk ik dat het voor de neutrale toeschouwer wel een leuk schouwspel was.”

25.01.2020 SC Genemuiden - v.v. Berkum

S-Side


Blue Monday. Volgens de geleerden de meest depressieve dag van het jaar. En die hebben er voor geleerd, dus, die zullen het wel weten. Ik vroeg mezelf af; ben ik wel eens depressief geweest tijdens of ná een voetbalwedstrijd? En natuurlijk, na elk pijnlijk verlies van Ajax, Sc Genemuiden of de uitschakeling van Oranje op een eindronde ben ik verdrietig. Na Ajax - Tottenham zat ik een week of drie in de rouw, maar echt depressief? Mwoah. 

Nee, dat was ik jaren geleden wel. We speelden met het 10e van Sportclub Genemuiden een uitwedstrijd, ergens op de grens tussen Drenthe en Friesland. Zo’n vereniging met slechts twee seniorenteams en één veld, waarbij wij dus tegen het tweede mochten aantreden. En aangezien hun eerste ook thuis moest, mochten wij spelen om 12:15. Het was eind november, koud, nat, guur. En ik had een kater. Die had ik in die periode van mijn leven standaard op zaterdagochtend, maar dan speelden we meestal om 14:30, dan is het wel te overzien. We zaten in een kleedkamer die voldeed aan alle eisen van de kelderklasse romanticus; klein, vervallen, koud, houten bankjes, zes douches - waarvan de helft het deed. Of de helft het juist niet deed, zoals u wilt. Dat is leuk om over te vertellen, wanneer je er onder die omstandigheden zit, is het een stuk minder prettig.  

Langs het veld stond een man of drie, waaronder één man die het elektronische-scorebord ging bedienen. Onze gastheren hadden er duidelijk zin in. Wij die dag, duidelijk niet. Zo’n dag dat alles tegenzit, je na dertig seconden een pegel op je ijskoude billen krijgt, je anderhalve minuut later de bal voor de eerste keer die helft uit het net mag vissen (er zouden die helft nog vijf van dat soort momenten volgen) en de grensrechter van de tegenpartij die bij elke bal over hun eigen middenlijn de vlag consequent de lucht in stak. Waarna de bevriende scheidsrechter resoluut de fluit ter hand nam.  

Die middag liep ik in de rust verkleumd de kleedkamer in, keek in de spiegel en vroeg mezelf hardop af wat ik toch eigenlijk aan het doen was. Ik wilde me laten wisselen en mijn voetbalschoenen in de fik steken, maar we waren maar met elf spelers. Dus doofde ik mijn kicksen snel. Er kwam nog een nanoseconde in me op om een blessure te veinzen, maar dit was mijn eer te na. Dus, mijn lijdensweg zou nog minimaal drie kwartier duren. 45 minuten en een 7-0 nederlaag op het elektronische later (eigenlijk 7-3, maar de meneer van het elektronische-scorebord weigerde onze doelpunten elektronisch te erkennen) wilde ik deze ijskoude voetbal-depressie van me afspoelen, maar ik moest nog een kwartier wachten tot ik aan de beurt was om te mogen douchen. Die middag stond ik na drie persoonlijke fouten blijkbaar ook nog eens onderaan de sociale ladder. 

Uiteindelijk kwam alles goed. Elk soort depressie heeft zijn eigen therapie weet ik uit ervaring. Voor deze milde vorm van voetbal-depressie staat gelukkig geen maandenlange wachtlijst; bier, bitterballen en bemoedigende woorden door teamgenoten (“Nick, als je mijn zoon zou zijn, zou ik je na deze wanprestatie onterven”) in de kantine zorgden er voor dat ik de volgende zaterdag weer met frisse moed op het veld stond. 

07.12.2019 SC Genemuiden - v.v. Buitenpost

S-Side

Ik ben er te oud voor, zo bleek. Tijdens Swift uit heb ik nog een poosje bij ze gestaan. Maar mijn vuur is gedoofd, spijtig. Ik hoef blijkbaar van mezelf niet meer zo nodig naast een trommel te staan. Of als een dorpsgek ‘SPOOOOORTCLUB’ te schreeuwen. Zelfs niet na een bier of acht. Vanaf het balkon liep ik naar de Amsterdamse kantine, en sloot mij aan bij iemand anders van het eerste uur. We keken elkaar aan, knikten, en haalden bier. Beiden wisten we dat we er tijdens normale wedstrijden blijkbaar niks meer tussen te zoeken hebben. Dus gingen we maar doen wat oude mensen op dat soort momenten altijd doen; sterke verhalen vertellen over hoe leuk het vroeger wel niet was.


En leuk, dat was het. Ik kan een boek schrijven over een jaar of 8 aan hoogtijdagen van de S-side bij de lokale voetbalclub. Over het algemeen altijd leuk dan, soms ook niet. Was het jeugdige onbezonnenheid? Kan. Laten we het er op houden dat het vooral heel dom was. Maar over het algemeen was het toch vooral ontzettend lachen en je club aanmoedigen.

Goed, de leuke dingen dan maar? Prima. Het zou heel makkelijk zijn om de bekerwedstrijden tegen ADO, Fc Groningen, Fc Twente en PSV als  hoogtepunten te noemen. En natuurlijk, de uitwedstrijden waren snoepreisjes. Maar het mooist vond ik toch de bekerwedstrijd uit tegen Dijkse Boys, in Helmond. Van de 500 aanwezige toeschouwers, waren er 400 afkomstig uit Genemuiden. Niet gek, voor een doordeweekse beker pot met een enkele reistijd van twee uur. Dat zo’n Brabantse kantine ineens wordt overspoeld door een tsunami aan groen-witte sjaaltjes, dat de clubliederen uit volle borst werden aangeheven, dat het bier rijkelijk vloeide en dat er in de weken ervoor de hand werd gelegd aan een prachtig doek, maken dit voor mij wel tot een van de mooiste Sportclub tripjes ooit. Dat je uiteindelijk met 1-9 wint, is ook wel lekker natuurlijk.

Dat ik mezelf er te oud voor vind, wil niet zeggen dat ik het niet meer mooi vind. Doeken zoals die tegen Swift te zien waren, geven mij nog steeds kippenvel. De kruitdampen van bengaals vuurwerk hebben op mij dezelfde werking als de geur van pas gemaaid gras op zaterdagochtend toen ik nog als pupil achter een bal aan liep te hollen. Daarom vind ik het echt gaaf om te zien dat er een hele nieuwe generatie is opgestaan om het een en ander nieuw leven in te blazen. Hup nieuwe generatie S-side.

23.11.2019 SC Genemuiden - asv De Dijk

We zijn er weer bij

Ron Vlaar. Mist. Wesley Sneijder. Mist. Alle Argentijnen. Raak. Argentinië naar de finale. Oranje naar huis. Nick vanuit de kroeg. Ook naar huis. De eindronden van 2016 en 2018 waren zonder volwassen mannen met een bos wortels op hun hoofd. En ik vond het vreselijk. Alsof al je vrienden naar het tentfeest gingen, maar jij op je kamertje moest blijven zitten omdat je huisarrest had vanwege een onvoldoende voor Natuurkunde. Maar omdat de muziek op het tentfeest zo hard stond, kon je toch alles meekrijgen. En je wist op dat moment nooit of je blij moest zijn dat je toch nog flarden van het feest mee kon krijgen, of dat je in huilen moest uitbarsten omdat het leukste feestje van het jaar aan je neus voorbij ging.


Het is bizar dat je tijdens dit soort jaargangen pas enorm gaat verlangen naar Johan Derksen die eigenlijk alles stom vindt, naar volwassen mannen met een bos wortels op hun hoofd, naar bakkers die al hun koopwaar van een oranje laagje hebben voorzien, naar de koffiejuffrouw die tot afgrijzen van alle pseudo voetbalkenners op kantoor de toto weet te winnen, naar de Oranje liedjes van Wolter Kroes. Nee, oké, dat laatste niet. Nooit. Nooit zal iemand in nuchtere toestand verlangen naar de Oranje liedjes van Wolter Kroes. Wolter Kroes en zijn Viva Hollandia repertoire is de bijzaak die je voor lief moet nemen wanneer Oranje naar een eindronde gaat. Net als de Franse campingwinkel medewerker die zogenaamd geen Engels kan, dat moet je in het prachtige vakantieland Frankrijk ook maar voor lief nemen. Het is een klein smetje, op een verder mooi geheel.

En nu, juist nu wanneer Amsterdam voor 4 wedstrijden het decor zal zijn van deze jubileumeditie van het Europees Kampioenschap, mogen we getooid met een bos oranje wortelen weer ten tonele verschijnen. Stel je toch eens voor, dat we ons uitgerekend voor dit toernooi óók niet hadden weten te plaatsen. Dan had ik gevoelsmatig nog steeds huisarrest gehad, maar was het tentfeest nu plotseling in de eigen achtertuin en ik moest met lede ogen toezien hoe mijn vrienden los zouden gaan op Deurdonderen van Normaal, alle hits van Dj Paul Elstak en zou dan tot mijn eigen grote afgrijzen moeten zien dat het meisje waar ik een eeuwige crush op had ineens zou staan te tongen met mijn grote rivaal.

Maar nu zijn we er eindelijk weer bij. En dat is prima.

02.11.2019 SC Genemuiden - DETO Twenterand

Bananasplit

Zondagavond na de Klassieker zat ik te kijken naar een livestream. Op de stream kwam de spelersbus van Feyenoord aan bij het trainingscomplex 1908. Het had iets weg van het omgekeerd iemand met pek en veren de stad uitjagen, nu werd er niemand de stad uitgejaagd, maar er werd een groep opgewacht met spreekkoren en her en der wat vuurwerk. 


De deur van de spelersbus opende zich en op dat moment had ik eigenlijk het idee dat Frans Bauer uit de bus zou komen zetten, om aan de toegestroomde Feyenoord aanhang de verborgen camera’s te wijzen en met zijn kenmerkende blije Frans Bauer hoofd zou vertellen dat het huidige seizoen van de Rotterdammers de langste aflevering van Bananasplit ooit is geworden en dat alles een grap bleek.

Maar nee. Steven Berghuis sprak het volk toe en liet het volk horen wat het volk in dat soort situaties altijd wil horen; “vanaf nu gaat het beter, alles komt goed, we houden van jullie en het is juist goed dat jullie de spelersbus bekogelen met vuurwerk en blikjes bier.” Op dat moment was Jaap Stam al op zijn vijftiende pakje kauwgom van die zondag aan het kauwen en zag nu zelf ook in dat er voor hem bij Feyenoord geen Stimorol meer weggelegd is.  

De aanstelling van Jaap Stam bij Feyenoord was er sowieso een waarvan mijn wenkbrauwen begonnen te fronsen. Heel bijzonder, dat je Dick Advocaat als gedroomde kandidaat ziet, Dick zegt vervolgens af. En dat je dan met Jaap Stam op de proppen komt. Alsof je een reisbureau binnenstapt om een zes weken durende wandelvakantie door de Himalaya’s te boeken, die dan al vol blijkt te zitten om vervolgens dan maar een weekje all-inclusive op Chersonissos te boeken. Het is bijna gênant om te zien hoe dicht men in de Kuip in die vertrouwde comfortzone blijft hangen. Met een trainersprofiel bestaande uit echte Feyenoorders die zo lekker weten hoe ze hun mouwen moeten opstropen of vriendjes van echte Feyenoorders die zo lekker weten hoe ze hun mouwen moeten opstropen. Of uiteindelijk is het ook prima wanneer je gewoon een indrukwekkende verschijning bent. 

We weten natuurlijk allemaal dat na dit vertrek van Jaap Stam er niks gaat veranderen, Dick Advocaat zal ongetwijfeld aangesteld worden. Met Dirk Kuyt als assistent, om volgend jaar het stokje over te nemen. Visie? Welnee, gewoon je mouwen opstropen en werken voor je geld. Dan word je zo eens in de achttien jaar altijd wel een keertje per ongeluk landskampioen.   

12.10.2019 SC Genemuiden - SDC Putten

Floortje Naar Het Einde Van De Wereld Landen

Hij keek, hij schoot, wij sprongen vol ongeloof van de bank. Dat was het beeld nadat Hakim Ziyech zichzelf met de 0-1 tegen Valencia alvast een plekje in de Champions League promo voor volgend seizoen verzekerde. De goal nam mij daarna even mee naar augustus 2016. We werden in de play-offs voor een plekje in de groepsfase Champions League uitgeschakeld door het altijd lastige FK Rostov. Zo’n verliespartij tegen een tegenstander waarvan ik moedeloos mijn schouders ophaalde en dan zachtjes “ja, gaat het weer zo’n seizoen worden ja?” tegen mezelf aan het mompelen was. 
 
 
We deden het als Nederlandse ploegen heel vaak niet zo goed in Europa. Oké, Ajax deed het dat seizoen uiteindelijk nog uitstekend door de finale van de Europa League te halen, maar dat was een uitschieter. We verloren als Nederlandse teams in de voorronde van clubs uit landen die we alleen kennen uit de ‘Floortje Naar Het Einde Van De Wereld’ reeksen. We waren soms niet eens meer het lachertje van Europa, omdat we tegen de tijd dat de rest van Europa zich ging verdiepen in Europees voetbal, wij al lang en breed uitgeschakeld waren. Clubs uit Luxemburg en Malta wreven lachend in hun handen wanneer ze een ploeg uit Nederland hadden geloot. Waar we vroeger nog wel eens de doelstelling ‘overwinteren in Europa’ hanteerden, waren trainers de laatste jaren al blij wanneer ze de zomervakantie überhaupt zouden overleven. 

Het ging, kortom, over het algemeen niet zo lekker. Wat een verschil met nu. AZ pakt een punt tegen Manchester United en is teleurgesteld. Terecht, ook dat nog eens. Ik dacht altijd dat ik er tijdens FootballManager virtueel een puinhoop van kon maken bij een voetbalclub, bij Manchester United weten ze dat in het echte leven ook gewoon te presteren. Waarvoor mijn complimenten. PSV dat het na een ietwat teleurstellend begin in de zomervakantie, het nu uiteindelijk in de Europa League ook prima doet. Ajax, wat ‘gewoon’ 0-3 wint bij Valencia en waar dat tot een paar seizoenen geleden nog zou worden gezien als een wereldprestatie is er tegenwoordig nog genoeg ruimte voor (terechte) kritiek. En Feyenoord, wat een FC Porto in vorm gewoon met 2-0 van de mat veegt. Dat Feyenoord vervolgens op zondag een wanprestatie zou afleveren tegen Fortuna Sittard, zag zo’n beetje de hele voetbalwereld aankomen. Behalve de selectie van Jaap Stam en Jaap Stam zelf dan, die moeten de volgende keer gewoon werken voor hun geld. 

Ik vind het prachtig om te zien, we pakken met de Nederlandse clubs op deze manier een flink aantal punten, waar we later als diezelfde Nederlandse clubs weer profijt van kunnen hebben door niet half juni al op pad te moeten tegen clubs uit ‘Floortje Naar Het Einde Van De Wereld’ landen.

28.09.2019 SC Genemuiden - Volendam RKAV

Bal In Boom

Laatst liep ik langs het trapveldje bij de Eben Haëzerschool, om de boom die bij de rand van de grasveld stond hadden zich een man of tien verzameld die ik naar boven in diezelfde boom zag staren. Het oude bekende probleem deed zich kennelijk voor; een bal in de boom. De kinderen probeerden om met een andere bal, het imitatieleren geval wat vast zat tussen een paar takken weer los te schieten.

 
En dat laatste ging niet helemaal goed, de bal miste de boom en kwam pardoes mijn kant op rollen. Toen ik de bal dichterbij zag komen, zag ik mezelf al als een polder Roberto Carlos die met het karakteristieke bananenschot van de Braziliaan de bal richting de boom te schieten. Om daarmee de bal die vastzat in de boom te bevrijden van zijn barre omstandigheden en de kinderen vervolgens Nick Hoekman voor altijd zouden zien als een held en hem de troetel bijnaam van Goddelijke Gaellemuniger Kanarie zouden geven.
 
Net op het moment dat ik het aankomend hobbelende ronde speeltuig een ferme lel wilde verkopen, bedacht ik me dat ik gewoon op mijn kekke en iets te gladde kantoor schoeisel deze dappere poging wilde ondernemen. En waar het vorige scenario nog wel iets weg had van een jongensboek, zag ik een visioen voor me dat ik ook gewoon ontzettend hard op mijn muil kon gaan. Dat ik daar op de grond lag, zowel gescheurd uit mijn spijkerbroek als gescheurd uit mijn enkel - en kruisbanden, terwijl er een joelende menigte van kinderen zich om mij heen verzamelde die, terwijl ik lig te kermen van de pijn, allemaal een telefoon in mijn gezicht drukken en “HAHAHA, DIE OUDE DIKKE KILL GAAT HARD OP ZIJN BEK, DUMPERT, SOWIESO VIJF REETEN DIT” beginnen te schreeuwen. En dat ik vanaf dat moment de rest van mijn leven niet als een held of Goddelijke Gaellemuniger Kanarie door het leven zou gaan, maar als ‘die ene gast van dat Dumpert filmpje uit Genemuiden.’

Dus besloot ik om de bal niet met mijn - vooral in gedachte - magistrale schot terug te spelen, maar gewoon netjes binnenkant voet. Waarna er van de jongelui onder de boom een welgemeend “dankuwel meneer” volgde. Het jongensboek scenario bleef zodoende uit, net als een half jaar op krukken lopen.

14.09.2019 SC Genemuiden - Eemdijk

Luuk Drost

“Vo voor de nieuwe praeses.” Of, zoals we dat in Genemuiden zeggen: Luuk Drost is de nei-je veurzitter ewur’n. Even dacht ik dat er tijdens de verbouwing van het befaamde witte huisje brand was ontstaan, maar het bleek uiteindelijk witte rook te zijn omtrent de zoektocht naar een nieuwe voorzitter.

 
En heel eerlijk, zelfs nadat ik de hint kreeg dat hij vroeger bij de selectie van Sportclub heeft gezeten en dat zijn initialen LD zijn, ging er bij mij nog geen lampje branden dat Luuk Drost de nieuwe voorzitter zou gaan worden. Zoals dat gaat met de zoektocht naar een nieuwe vlagvoerder, gaan er altijd namen rond. Alleen bij de namen die ik steeds te horen kreeg, is de naam van Luuk Drost nooit gepasseerd. Wat op zich wel logisch is, Luuk werd vroeger zelf als keeper van Be-Quick’28 en Sportclub Genemuiden ook bijna nooit gepasseerd. 

En hoe verrast ik ook was met deze keuze, het lijkt me een meer dan geschikte optie. Alle vorige voorzitters hadden hun plus en minpunten, geen enkel mens is immers perfect. Zelfs niet wanneer je voorzitter van Sportclub Genemuiden bent. Nu ken ik Luuk op zakelijk en organisatorisch gebied totaal niet, maar qua pluspunten kun je bij de oud-keeper van het eerste wel een groen vinkje zetten achter ‘communicatieve vaardigheden.’ 

Luuk is zo’n man die wanneer hij begint te vertellen, de rest van de tafel ademloos aan zijn lippen hangt. Serieus, maar ook met een droogkomische inslag. (Schijnen ze allemaal in de familie Drost te hebben) Mocht Drost ooit besluiten om luisterboeken in te gaan spreken, dan koop ik ze allemaal. Zelfs wanneer Luuk het 900.000 woorden tellende boek; ‘Ponniyin Selvan’ – geschreven door Kalki Krishnamurthy, wat het verhaal vertelt van Arulmozhivarman, een van de koningen tijdens de Chola Dynastie (Tamil) in de 10de en 11de eeuw zou gaan inspreken, dan zou ik het van begin tot eind luisteren.

Ik heb altijd ontzettend veel respect voor mensen die een plek aan de bestuurstafel innemen. Naast dat het veel vrije tijd kost, krijg je vroeg of laat bijna altijd van iemand een bak stront over je heen gekieperd. Wat goed gaat, is vanzelfsprekend. Wanneer iets niet zo loopt zoals je op voorhand had gedacht, dan is het de schuld van het bestuur. Ik neem er elke keer weer mijn petje voor af, clubliefde zoals clubliefde ooit bedoeld was. 

Luuk, ontzettend veel succes, maar bovenal veel plezier tijdens je periode als voorzitter. 

07.09.2019 SC Genemuiden - ACV

René en Harwin 

Nieuw seizoen, nieuwe spelers en een bijna compleet nieuwe technische staf. En op voorhand moet René van der Weij zich zorgen maken, ik heb namelijk ontzettend veel vertrouwen in zijn kunsten als trainer. Waarbij ik niet wil zeggen dat ik de vorige trainers niks vond, maar daar dacht ik bij de meesten meestal: “Ik moet het nog maar zien wat dit gaat worden.” 


Bij René heb ik het gevoel dat we een trainer hebben aangenomen die uitstekend bij de club past. En daar wringt de schoen, de laatste trainer van Sportclub Genemuiden waar ik op voorhand een goed gevoel bij had, was Henny in’t Hof. En die gaf er destijds begin december alweer de brui aan. Daarnaast had ik bij Ajax veel vertrouwen in Márcio Santos, Giorgi Kinkladze, Nikos Machlas, Viktor Sikora, Albert Luque en Rob Wielaert. En waar Lucky-Ajax bestaat uit een bont gezelschap van (redelijk) geslaagde oud-Ajacieden, zouden deze heren waarschijnlijk worden opgeroepen voor Unlucky-Ajax. Daarom hoop ik van harte dat René deze hegemonie van vals vertrouwen eindelijk kan doorbreken.
 
En dat moet lukken, want de andere nieuwe gezichten op de bank stemmen mij vrolijk. Dick Beens, die ken ik een beetje. Lijkt me uiterst geschikt voor zijn nieuwe job. Arnie Pot, vond ik bij Be-Quick’28 altijd een uiterst vervelende speler. En wanneer je als speler door de supporters van de rivaal vervelend wordt gevonden, dan doe je iets goed. (Behalve wanneer je John Guidetti heet, maar dat spreekt natuurlijk voor zich). En last but not least: Harwin van Wijnen. Harwin laat zien dat je niet alleen vanuit de eigen jeugd kunt doorstromen naar de eerste selectie, maar blijkbaar ook vanuit de lagere elftallen. En dat stemt mij hoopvol. Ik ben zelf ook een kind uit de krochten van de kelderklasse en heb altijd gedacht dat ik mijn moment of fame bij het eerste van Sportclub al had gehad bij die ene middag in Putten waar ik halverwege de jaren ‘90 pupil van de week mocht zijn. Tot nu. De natte droom dat ik ook ooit met mijn toet op een eventuele groen-witte kampioens-koffiemok kan komen te staan is weer levendig. 

Bij het zesde (nu vijfde) doe ik eigenlijk niks anders dan thee halen in de rust. Of ik haal een bekertje ijs op wanneer er iemand geblesseerd is. In de rust vul ik de waterzak en bidons. Verder ben ik een beroepsvrijgezel en volgens Astro TV blijft dit voorlopig ook nog wel even zo. Mijn slechte eigenschap: tijdens de derde helft laat ik de bami-hapjes altijd liggen op de schaal met bruin fruit. Maar laten we eerlijk zijn, dat doen we toch allemaal? 

Mocht er ooit een vacature vrijkomen, dan hoor ik het wel.



Zaterdag 26 september 2020
Berkum - SC Genemuiden

Aanvang 18:00

SC Genemuiden  

Scheidsrechter: Dhr. J. Besselsen
Assistent-scheidsrechter: Dhr. L. Faber
Assistent-scheidsrechter: Dhr. N. Stuurman

Privacy beleid  Sportclub Genemuiden

Aanmelden nieuw lid